Γιατί πρέπει να στηρίξεις την πρόταση του ΚΚΕ

Είναι σημαντικό ακόμα και ένας μόνο εργαζόμενος, νέος, άνεργος, αγρότης, αυτοαπασχολούμενος, συνταξιούχος, ακόμα και αν είναι φίλος ή οπαδός του ΚΚΕ, να είναι αυτήν την στιγμή προβληματισμένος, να μην εγκαταλειφθεί στην πλήρως αποκτηνωμένη και άθλια χειραγώγηση και παραπληροφόρηση των αστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων όλων των αποχρώσεων.

Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε όλοι είναι ότι από την στιγμή που το ΚΚΕ κατεβάζει την πρόταση του η κατάσταση αλλάζει εκ των πραγμάτων, ειδικά γι' αυτούς που βλέπουν στο ΚΚΕ το κόμμα που εκφράζει τα συμφέροντά τους ή και την ιδεολογία τους. Από την στιγμή που ετέθη αυτή η επιλογή δεν μπορεί να αγνοηθεί απ' όσους πιστεύουν στην σημασία ενός ισχυρού ΚΚΕ για την εργατική τάξη και τον λαό. Ακριβώς γιατί πλέον υφίσταται αντικειμενικά αυτή η επιλογή. Η στάση του Κόμματος είναι αυτή που είναι, και στο δημοψήφισμα αυτό δεν υπάρχουν πλέον μόνο το "ναι" και το "όχι" (ούτε μόνο η αόριστη αποχή ή ακύρωση), αλλά και η πρόταση του ΚΚΕ. Το ότι αυτή η επιλογή δεν υπάρχει για το αστικό θεσμικό πλαίσιο - ή θεωρείται "άκυρη" - δεν έχει καμία σημασία, από την στιγμή που το Κόμμα πήρε αυτήν την απόφαση, από την στιγμή που υπάρχει αυτό το ψηφοδέλτιο. Η πρόταση αυτή δεν θα εξαφανιστεί αν την αγνοήσεις. Είναι εδώ. Ψηφίζοντας "όχι" επιλέγεις να μην στηρίξεις την πρόταση του Κόμματος, επιλέγεις να μην ψηφίσεις "Όχι στην πρόταση των ΕΕ - ΔΝΤ - ΕΚΤ. Όχι στην πρόταση της κυβέρνησης. Αποδέσμευση από την ΕΕ, με το λαό στην εξουσία." Με άλλα λόγια όχι μόνο επιλέγεις να μην εκφράσεις την στήριξη σου στο Κόμμα, αλλά επιλέγεις να μην την εκφράσεις ούτε για το περιεχόμενο της πρότασης. Από την στιγμή που υπάρχει η πρόταση το σκέτο "όχι" αποκτά πλέον ακόμα πιο καθαρά τον χαρακτήρα που είχε εξ' αρχής: κοροϊδία, προσπάθεια να γίνει ο λαός συνένοχος στην σφαγή του, άλλοθι, εργαλείο στον σχεδιασμό των αστικών επιτελείων, στήριξη της μνημονιακής πρότασης της κυβέρνησης, στήριξη της συνέχισης της διαπραγμάτευσης ή μιας ψευδεπίγραφής "ρήξης" για τα συμφέροντα των μονοπωλίων, των εφοπλιστών.

Στο δημοψήφισμα δεν καλούμαστε να εκφράσουμε τις απόψεις μας για την καλύτερη "τακτική", ούτε καλούμαστε ως άτομα να εφαρμόσουμε κάποια "τακτική". Καλούμαστε να εκφράσουμε την αντίθεσή μας σε όλα τα μνημόνια, στην ΕΕ, στο κεφαλαίο. Καλούμαστε επίσης να στηρίξουμε το ταξικό κίνημα και το Κομμουνιστικό Κόμμα.

Καλούμαστε να δείξουμε ότι πέρα και ενάντια στα διάφορα αστικά στρατόπεδα που υφίστανται και διαμορφώνονται, υπάρχει - θέλουν, δεν θέλουν - και το ταξικό εργατικό-λαϊκό στρατόπεδο. Είναι το στρατόπεδο που δεν χειραγωγείται. Είναι το κίνημα που εκφράζεται αυτοτελώς και στον δρόμο και στο κοινοβούλιο και σε δημοψηφίσματα.

Προς όλους τους εργαζομένους, νέους, άνεργους, αγρότες, αυτοαπασχολούμενους, συνταξιούχους: αν θέλεις να εκφράσεις τα πραγματικά σου συμφέροντα, αν θες να πεις "όχι" σε όλα τα μνημόνια, στην βαρβαρότητα, την εξαθλίωση και την σαπίλα, αν θες να μην χειραγωγηθεί η ψήφος σου, η φωνή σου και οι αγώνες σου, αν θες να έχεις καθαρή την συνείδησή σου και προοπτική στην ζωή και τον αγώνα σου: στήριξε την πρόταση του ΚΚΕ!

Όχι στην πρόταση των ΕΕ - ΔΝΤ - ΕΚΤ.

Όχι στην πρόταση της κυβέρνησης.

Αποδέσμευση από την ΕΕ,

με το λαό στην εξουσία.

Περί ‘κυρίαρχου λαού’ και ‘άμεσης δημοκρατίας’

Το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ για το δημοψήφισμα. Διαδώστε το, τυπώστε το, ρίξτε το στην κάλπη!

Πολύς λόγος έχει γίνει για τον ‘κυρίαρχο λαό’ και την ‘κυρίαρχη βούληση’ που θα εκφρασθεί την Κυριακή, και την Ελλάδα που ξαναδίνει στον κόσμο την δημοκρατία στην άμεση μορφή της αυτή τη φορά. Ο πρωθυπουργός στο διάγγελμά του για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος επικαλέστηκε την κυρίαρχη βούληση του ελληνικού λαού για να θεμελιώσει την εισήγησή του για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, ‘προκειμένου ο ελληνικός λαός κυρίαρχα να αποφασίσει’. Ας δούμε όμως λίγο πιο προσεκτικά τι κρύβεται πίσω από αυτές τις επικλήσεις, που ουσιαστικά καλούν το λαό να νομιμοποιήσει τα δεσμά του.

Ο ‘κυρίαρχος λαός’ είναι ένας νομικο-πολιτικός όρος που χρησιμοποιείται στα αστικά πολιτικά συστήματα και στην αστική πολιτική ιδεολογία για να παράσχει νομιμοποίηση στην αστική έννομη τάξη και να διασφαλίσει την αναπαραγωγή των όρων και των σχέσεων του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Ο ‘λαός’ αυτός είναι μια άμορφη μάζα, ένα άθροισμα ιδιωτών. Η έννοια αυτή αφαιρεί τον ταξικό προσδιορισμό των ατόμων τα οποία περιλαμβάνει σε αυτή την άμορφη μάζα. Για αυτό η επίκληση στον ‘κυρίαρχο λαό’ συνοδεύεται πάντα από τη συσκότιση της ταξικής διαίρεσης της κοινωνίας και αποσκοπεί στη νομιμοποίηση και διαιώνιση αυτή της διαίρεσης.

Περί σοσιαλφασισμού

''Ο λαός, το λαϊκό κίνημα ας επαγρυπνούν!''

Δεν μάχεται ένα κόμμα... ΜΑΧΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ... δεν είναι κομματικοί αγώνες αλλά αγώνες για την περηφάνια ενός έθνους και για την αξιοπρέπεια των πολιτών του... όσοι ευελπιστούν για την αποτυχία είναι Ανθέλληνες!!!

Τάδε έφη Ζωή Κωνσταντοπούλου, στο λογαριασμό της στο facebook, και ενώ οι συγκεντρώσεις ‘εθνικής υπερηφάνειας και αξιοπρέπειας’ και αφηρημένης κυβερνητικής στήριξης χωρίς συγκεκριμένα αιτήματα συνεχίζονταν. Εξάλλου, στη συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης, ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς αναφέρθηκε σε κυβέρνηση ‘εθνικής σωτηρίας’, και έκανε τον διαχωρισμό ανάμεσα σε μνημόνιο και δανειακή σύμβαση. ‘Το μνημόνιο ήταν μια καταστροφική επιλογή’, είπε. Φανταζόμαστε δεν ισχύει το ίδιο και για την δανειακή σύμβαση, τα χρήματα από την οποία πήγαν κατευθείαν στις τσέπες ευρωπαϊκών και αμερικανικών τραπεζών, ώστε να ξεφορτωθούν τα ομόλογα επί του δημόσιου χρέους. Το τελευταίο πέρασε σε οργανισμούς και κράτη μέλη της ΕΕ, και το πληρώνουν οι λαοί τους. Και το χρέος αυτό θα συνεχίσει να το πληρώνει ο ελληνικός λαός, όπως φαίνεται καθώς το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ πλέον είναι αίτημα παράτασης της δανειακής σύμβασης.

Το πεισματάρικο ταξικό περιεχόμενο

‘Η υποχρέωσή μου να σεβαστώ την καθαρή εντολή του ελληνικού λαού για τέλος της λιτότητας και επιστροφή σε μία αναπτυξιακή ατζέντα, σε καμιά περίπτωση δεν περιλαμβάνει τη μη εκπλήρωση των δανειακών μας υποχρεώσεων απέναντι στην ΕΚΤ και στο ΔΝΤ’.

Το ταξικό περιεχόμενο είναι πεισματάρικο και δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από μεγαλόστομες κουβέντες και υποσχέσεις ειπωμένες με στυλ, ούτε κάτω από ενδυματολογικές αλλαγές (αν ήταν έτσι τον ‘γραβατωμένο’ τον Λένιν τον ‘τρώει για πρωινό’ η ‘αριστερή μας κυβέρνηση’). Αν προσπαθήσουμε να δούμε πίσω από τις επουσιώδεις αλλαγές ύφους στην άσκηση της εξουσίας  θα δούμε ότι αυτό που ευαγγελίζεται και προσπαθεί να επιτύχει η ‘κυβέρνηση Αριστεράς’ είναι ουσιαστικά η αλλαγή στη μορφή διαχείρισης των αποτελεσμάτων της κρίσης. Από τις δηλώσεις του στην παραλαβή του Υπουργείου, ο Υπουργός Οικονομικών είχε πει πως θα συναντηθεί με τους Ευρωπαίους ομόλογούς του ώστε να συζητήσουν ‘το μεγάλο πρόβλημα επενδυτικού ελλείμματος που χαρακτηρίζει την Ευρωζώνη στο σύνολό της’, έχοντας στόχο ένα ‘πανευρωπαϊκό New Deal, το οποίο θα οδηγήσει την Ευρώπη στην επανεκκίνηση’. Είναι κρίσιμης σημασίας για τον λαό να αντιληφθεί τι σημαίνει ουσιαστικά αυτή η ‘αλλαγή’, η οποία, ακόμα και αν πραγματοποιηθεί, θα είναι μια αλλαγή ποσοτική και όχι ποιοτική, καθώς κρύβει μέσα της το ίδιο ταξικό και αντιλαϊκό περιεχόμενο.

Η μαγεία του αστικοδημοκρατικού ‘περάσματος στο σοσιαλισμό’

Ή πώς οι αγανακτισμένοι έγιναν ικανοποιημένοι

Το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα δείγμα της -ευεργετικής για τους αστούς- λειτουργίας ενσωμάτωσης του λεγόμενου ‘ευρωκομμουνισμού’, της νέας δηλαδή σοσιαλδημοκρατίας. Όσο περνά ο καιρός θα γίνονται όλο και πιο εμφανείς οι καταστροφικές συνέπειες που είχε για το εργατικό κίνημα η απόρριψη των αρχών του μαρξισμού-λενινισμού μέσω του αντιδραστικού αυτού ιδεολογικού ρεύματος που αποκαλούμε ευρωκομουνισμό. Με αφορμή την χθεσινή πρώτη (καθώς απ’ ότι φαίνεται θα ακολουθήσουν και άλλες) φιλοκυβερνητική συγκέντρωση ‘εθνικής στήριξης και υπερηφάνειας’ στο Σύνταγμα, θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μια ερμηνεία του φαινομένου αυτού που δίνει ανάσες οξυγόνου στη σάπια δικτατορία της αστικής τάξης, αποπροσανατολίζοντας μερίδα και του εργαζομένου λαού.

Λαϊκή εντολή και λαϊκή κυριαρχία

Με αφορμή τις προσεχείς εκλογές ας ρίξουμε μια ματιά στη διαφορά μεταξύ λαϊκής εντολής και λαϊκής κυριαρχίας, στην οποία είχε αναφερθεί η Αλέκα Παπαρήγα στην ομιλία της στη βουλή για τον προϋπολογισμό του 2015 πριν από ένα μήνα περίπου. Η έως πρόσφατα αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ ζητά εν όψει των εκλογών τη λαϊκή εντολή και δη μια λαϊκή εντολή που θα του δώσει τη δυνατότητα να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ας μην ξεχνάμε ότι ένας από τους λόγους που οδήγησαν στην επίσπευση των εκλογών, οι οποίες κατά πάσα πιθανότητα θα οδηγήσουν σε αλλαγή του μίγματος της αστικής διαχείρισης, ήταν η ρητορική πως η έως τώρα κυβέρνηση έχει χάσει τη νομιμοποίησή της. Γι αυτό και χρειάζεται, σύμφωνα με το ΣΥΡΙΖΑ,  μια φρέσκια λαϊκή εντολή για να μπορέσει να εφαρμόσει ο ΣΥΡΙΖΑ το πρόγραμμά του.

Ο λαός θα εκφραστεί λοιπόν σε λίγες μέρες και θα δώσει την εντολή του. Θα τον κάνει αυτό όμως και κυρίαρχο; Ισοδυναμεί η λαϊκή εντολή με τη λαϊκή κυριαρχία; Το ερώτημα είναι σημαντικό γιατί πολλά θα ακούσουνε τα αυτάκια μας από τις τυμπανοκρουσίες και τα πανηγύρια των νέο-Πασόκων. Η ‘πρώτη φορά Αριστερά’ δε θα διστάσει καθόλου να επιτεθεί στο ΚΚΕ με στόχο να το αποδυναμώσει -αυτός άλλωστε είναι εγγενής στόχος κάθε αστικού κόμματος, να διαλύσει τον ταξικό του αντίπαλο- κατηγορώντας το ότι στέκεται εμπόδιο στη ‘λαϊκή κυριαρχία’, λόγω της δεδηλωμένης αντίθεσής του  στη συμμετοχή σε αστική κυβέρνηση σε συνθήκες δικτατορίας της αστικής τάξης. Ήδη έχουνε αρχίσει να λυσσάνε. Το ΚΚΕ πρέπει σώνει και ντε να απεμπολήσει τις αρχές του και τα επιστημονικά συμπεράσματα που έχει βγάλει  από τη συμμετοχή άλλων ΚΚ (Χιλής, Ιταλίας, κλπ) σε αστικές κυβερνήσεις, να προδώσει όχι μόνο τους ώριμους και άτεγκτους υποστηρικτές του αλλά και ολόκληρη την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, για να κοιμούνται ήσυχοι οι ‘πρώτη φορά Αριστεροί’ κυβερνήτες μας, Κουρουμπλής, Τσουκαλάς, Μητρόπουλος και σια.

Ο βράχος της εργατικής τάξης (αναδημοσίευση από 24/05/2014)

Τι σημαίνει ανάλυση υπό το πρίσμα της ταξικής πάλης; Σημαίνει να μην ξεχνάμε τη βασική διαίρεση της καπιταλιστικής κοινωνίας ανάμεσα στην αστική τάξη και την εργατική τάξη. Ο εχθρός των αστών, τον οποίο πολεμά ο αστικός κρατικός μηχανισμός (μέσω του ιδεολογικού, του πολιτικού-νομοθετικού και του τρομοκρατικού-φασιστικού του βραχίονα) είναι το εργατικό κίνημα. Και αυτό γιατί η εργατική τάξη, καθοδηγούμενη από την πρωτοπορία της, το Κομμουνιστικό Κόμμα, είναι το μοναδικό υποκείμενο που μπορεί ιστορικά να οδηγήσει την κοινωνία σε ένα ανώτερο σύστημα οργάνωσης, ένα σύστημα χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Μόνο από την εργατική τάξη έχουν να φοβούνται οι πλουτοκράτες πως θα σταματήσει η αφαίμαξη του λαού. Γι αυτό τρέμουν την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος για την οποία παλεύει το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ.

''Ο λαός ξέρει τους κουκουέδες και τους έχει εμπιστευτεί''

Για το αυριανό πανελλαδικό συλλαλητήριο

Έχει μεγάλη σημασία η παρουσία όλων μας στο αυριανό συλλαλητήριο, η τεράστια προσφορά του οποίου στη διαδικασία ανασύνταξης του εργατικού κινήματος έγκειται στην διαδικασία, στη Δίμηνη Καμπάνια Δράσης του ΠΑΜΕ, η οποία οδήγησε σε αυτό. Στο πλαίσιο των εκατοντάδων Γενικών Συνελεύσεων, συγκεντρώσεων, περιοδειών στους τόπους δουλειάς και στις γειτονιές, χιλιάδες εργαζόμενοι ανεξάρτητα από το βαθμό ωρίμανσης της ταξικής και πολιτικής τους συνείδησης, πήραν το βάφτισμα του πυρός. Το αυριανό συλλαλητήριο είναι η κλιμάκωση αυτής της μεγάλης προσπάθειας για συνέχιση και κλιμάκωση του αγώνα με ξεκάθαρη στόχευση και προοπτική.

Η ‘μαγιά’ που μένει από αυτή τη διαδικασία πάλης ενάντια στον εργοδοτικό συνδικαλισμό, στις προσπάθειες ενσωμάτωσης και κατάπνιξης του κινήματος, θα χρησιμεύσει για ακόμα πιο αποφασιστικά βήματα, για ακόμα πιο εντατική και σε βάθος δουλειά στους χώρους εργασίας και τα συνδικάτα, ως το επόμενο βήμα κλιμάκωσης της πάλης, την πανεργατική πανελλαδική απεργία στις 27 Νοέμβρη. Είναι χαρακτηριστικό ότι από τις 908 συνολικά αποφάσεις, περισσότερες από 100 προέρχονται από σωματεία που δεν είχαν προηγούμενη δράση με το ΠΑΜΕ, όπως και 6 Ομοσπονδίες. Εδώ ακριβώς εντοπίζεται η ‘μαγιά’ και η απόδειξη του ‘δεσίματος’ των ιδιαίτερων αιτημάτων του χώρου και του κλάδου τους με τη μεγάλη πανελλαδική εργατική-λαϊκή κινητοποίηση. Η παρακαταθήκη που αφήνει η διαδικασία πάλης που οδήγησε στο συλλαλητήριο οφείλεται συν τοις άλλοις στην ικανότητα των κομμουνιστών να πλαισιώνουν τα οικονομικά αιτήματα αιχμής με το στρατηγικό στόχο ανατροπής της δικτατορίας της αστικής τάξης.

Ταξικός πόλεμος και κόκκινα μετερίζια

Το Δημοτικό Συμβούλιο Πάτρας αποφάσισε ότι δεν θα στείλει κανένα στοιχείο και φάκελο εργαζομένου για έλεγχο, για να μη διευκολύνει το στόχο της κυβέρνησης για απολύσεις. Η Πάτρα, όπως και το Χαϊδάρι, η Πετρούπολη και η Ικαρία, τα κόκκινα μετερίζια, αποτελούν ήδη οχυρωμένες θέσεις μάχης για το εργατικό κίνημα, οχυρωμένες βάσεις για την ανασυγκρότηση και αντεπίθεση του εργατικού κινήματος. Εμείς διαλέξαμε το μετερίζι μας είπε εχθές ο κομμουνιστής δήμαρχος Πατρέων. Και από το μετερίζι αυτό οι κομμουνιστές δείχνουν ξεκάθαρα το ρόλο τους ως ασπίδα της εργατικής τάξης, ακόμα και μέσα στις δυσκολίες και τα εμπόδια που μπαίνουν από τους εχθρικούς αστικούς θεσμούς[1] -και οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης σε συνθήκες δικτατορίας της αστικής τάξης είναι τέτοιοι.

Χρήσης γης και ταξικότητα του νόμου

Σε αυτή την ανάρτηση θα ασχοληθούμε με την ταξικότητα του νόμου (και του κρατικού μηχανισμού γενικότερα) και τη χρήση γης. Αφορμή για αυτή την ανάλυση αποτελεί το σχέδιο νόμου για την ‘Οριοθέτηση, Διαχείριση και Προστασία Αιγιαλού και Παραλίας’ καθώς και μια σειρά άρτι ψηφισθέντων νόμων που αφορούν τη χρήση γης, όπως το νομοσχέδιο για τη ‘Χωροταξική και Πολεοδομική Μεταρρύθμιση-Βιώσιμη Ανάπτυξη’ και το άμεσα συνδεδεμένο με αυτό ‘Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας-Αττικής’. Στόχος μας είναι να αναδείξουμε τα αδιέξοδα της ‘κριτικής’ θεώρησης του δικαίου που επιχειρεί να αναλύσει τη νομοθεσία της ‘μνημονιακής περιόδου’ με όρους ‘έκτακτης ανάγκης’ ως εμπίπτουσα σε μία ‘παρεκκλίνουσα’ μορφή κανόνων δικαίου. Ισχυριζόμαστε πως πρόκειται για μια εξίσου φορμαλιστική ανάλυση η οποία, ακριβώς επειδή μένει στο επίπεδο της μορφής του δικαίου χωρίς να εμβαθύνει στις κοινωνικές συνθήκες που καθορίζουν αυτή τη μορφή, δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα στο εργατικό κίνημα.

Για το δημοψήφισμα για τη ''μικρή ΔΕΗ''

Ή περί διαλεκτικής ενότητας μορφής και περιεχομένου

Σε αυτή την ανάρτηση θα ασχοληθούμε με τη διαλεκτική ενότητα μορφής και περιεχομένου, με αφορμή τη συζήτηση περί δημοψηφίσματος για το νομοσχέδιο της ‘μικρής ΔΕΗ’. Θα ξεκινήσουμε από ένα νομικο-πολιτικό επιχείρημα που αφορά τη δημοκρατική μορφή ώστε να αναδείξουμε την ανάγκη της ταξικής-διαλεκτικής ανάλυσης.

Ο βράχος της εργατικής τάξης

Τι σημαίνει ανάλυση υπό το πρίσμα της ταξικής πάλης; Σημαίνει να μην ξεχνάμε τη βασική διαίρεση της καπιταλιστικής κοινωνίας ανάμεσα στην αστική τάξη και την εργατική τάξη. Ο εχθρός των αστών, τον οποίο πολεμά ο αστικός κρατικός μηχανισμός (μέσω του ιδεολογικού, του πολιτικού-νομοθετικού και του τρομοκρατικού-φασιστικού του βραχίονα) είναι το εργατικό κίνημα. Και αυτό γιατί η εργατική τάξη, καθοδηγούμενη από την πρωτοπορία της, το Κομμουνιστικό Κόμμα, είναι το μοναδικό υποκείμενο που μπορεί ιστορικά να οδηγήσει την κοινωνία σε ένα ανώτερο σύστημα οργάνωσης, ένα σύστημα χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Μόνο από την εργατική τάξη έχουν να φοβούνται οι πλουτοκράτες πως θα σταματήσει η αφαίμαξη του λαού. Γι αυτό τρέμουν την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος για την οποία παλεύει το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ.

Για τις ευρωεκλογές

Η θεωρία του μαρξισμού-λενινισμού είναι η μόνη που μπορεί να καθοδηγήσει το εργατικό κίνημα στη βάση της ταξικής ανάλυσης, της συγκεκριμένης ανάλυσης της συγκεκριμένης κατάστασης. Είδαμε πως ο Στάλιν στο έργο του ‘Διαλεκτικός και Ιστορικός Υλισμός’ με βάση τις αρχές της διαλεκτικής εξάγει συμπεράσματα για την κατεύθυνση που πρέπει να έχει ένα επαναστατικό-εργατικό κόμμα. Η διαλεκτική υλιστική ανάλυση των φυσικών και κοινωνικών φαινομένων και της ιστορικής τους εξέλιξης, και τα επιστημονικά συμπεράσματα που εξάγονται μέσω αυτής, κάνουν δυνατή τη χάραξη της ορθή κατευθυντήριας γραμμής δράσης της πρωτοπορίας του εργατικού κινήματος, του κομμουνιστικού κόμματος.

Περί οπορτουνισμού

Δύο χρόνια μετά τους δύο γύρους κοινοβουλευτικών εκλογών και ενώ άλλοι δυο γύροι εκλογών πλησιάζουν γοργά, ο νέος εκφραστής της σοσιαλδημοκρατίας, δηλαδή του σοσιαλφασισμού, της ‘κοινωνικής ανάπτυξης’, δηλαδή της ταξικής συνεργασίας και της πολιτικής ενσωμάτωσης και εγκλωβισμού της εργατικής τάξης, ο ΣΥΡΙΖΑ ακόμα αναρωτιέται τους λόγους που οδήγησαν το ΚΚΕ να αρνηθεί ακόμα και συνάντηση με τον ΣΥΡΙΖΑ για να συζητηθεί το ενδεχόμενο προγραμματικής συμφωνίας για κυβέρνηση της Aριστεράς. Το ‘ερώτημα’ αυτό τέθηκε και πριν λίγους μήνες εξίσου προβοκατόρικα σε σχέση με τις δημοτικές εκλογές και το ενδεχόμενο στο δεύτερο γύρο να είναι αντιμέτωποι ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ και ο υποψήφιος της ΧΑ. Επειδή προβλέπεται οι προβοκάτσιες, οι φιλικές προτροπές, οι κατηγορίες για σεχταρισμό, για δογματισμό, ακόμα και για αριστερό οπορτουνισμό, να πολλαπλασιαστούν, σε αυτήν εδώ την ανάρτηση θα αναφερθούμε στο φαινόμενο του οπορτουνισμού, σε μια προσπάθεια να ξεκαθαρίσουν ορισμένες έννοιες.

Κλαρινοδήμαρχοι

Όταν μελετάμε το καπιταλιστικό σύστημα σε ένα κεντρικό επίπεδο, δηλαδή σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής σκηνής  λίγο πολύ μπορούμε ξεκάθαρα να διακρίνουμε ποια τάξη εκπροσωπεί κάθε πολιτικός σχηματισμός.

 Όταν φύγουμε όμως από την κεντρική πολιτική σκηνή και  πάμε παρακάτω σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης στην βάση δηλαδή της αστικής δημοκρατίας τότε το τοπίο είναι πιο θόλο και δεν είναι πάντα τόσο ευδιάκριτο ποια οικονομική τάξη εκπροσωπεί ο κάθε πολιτικός φορέας

Αυτό συμβαίνει διότι σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης αυτός που έχεις μπροστά σου έχει όνομα και επώνυμο και προσπαθεί να παρουσιαστεί με αυτό, αποκρύπτοντας έντεχνα την πολιτική του ιδιότητα με αποτέλεσμα να προκαλεί συνειδητά πολιτική σύγχυση στο εκλογικό σώμα.

Πλαφόν ζώντων και νεκρών

Λίγες ημέρες πριν, ο υπουργός Υγείας ανακοίνωσε πως με τροπολογία του θα επαναφέρει το πλαφόν στην συνταγογράφηση διότι, όπως λέει, η δαπάνη υπερέβη τους στόχους που έθεσε το υπουργείο και η τρόικα. 

Κάποιοι θα πουν   πως ο κ. υπουργός είναι ‘’άσπλαχνός’’ όπως και η κυβέρνηση και θα προτείνουν να την αλλάξουμε με μια πιο ‘’εύσπλαχνη’’. Κάποιοι άλλοι πάλι θα πουν πως φταίει η τρόικα και πως και αυτή θα πρέπει να αλλαχτεί από μια άλλη τρόικα με πιο ανθρώπινο πρόσωπο.

Εμείς λέμε πως όλα αυτά δεν φτάνουν, και πως η ουσία του προβλήματος, άρα και η λύση του, είναι πιο βαθιά και πιο σύνθετη και θα προσπαθήσουμε με αυτό το κείμενο να την προσεγγίσουμε κάπως.

Tο μνημόνιο ως μέτρο έκτακτης ανάγκης

Η πολιτική που ασκείται στην Ελλάδα σήμερα, η μορφή άσκησης κυβερνητικής εξουσίας εντάσσεται στην κατηγορία της ‘κατάστασης έκτακτης ανάγκης’ που εξετάζουμε. Αλλά αυτό δεν επιβεβαιώνει τίποτα άλλο εκτός του ότι ‘δεν υπάρχει κράτος, ακόμα και το πιο δημοκρατικό, που να μην έχει στο Σύνταγμά του κάποια χαραμάδα ή επιφύλαξη που να παρέχει στην αστική τάξη το μέσο να ρίχνει το στρατό ενάντια στους εργάτες,’ ή, σε συνθήκες μικρότερης όξυνσης της ταξικής πάλης, να αναστέλλει τις νόμιμες διαδικασίες και να παραβιάζει βασικά δικαιώματα με το πρόσχημα της αντιμετώπισης της έκτακτης ανάγκης. Το δίδαγμα για τον εργάτη είναι πως το εποικοδόμημα (μορφή διακυβέρνησης και δικαιικό σύστημα) καθορίζεται σε τελευταία ανάλυση από τις σχέσεις παραγωγής και την όξυνση της ταξικής πάλης. Το δίδαγμα για τον κομμουνιστή είναι πως σε συνθήκες δικτατορίας της αστικής τάξης η κατάσταση ανάγκης είναι απλώς η άλλη όψη της κατάστασης νομιμότητας, και για αυτό το λόγο η πάλη για τη δικτατορία του προλεταριάτου είναι ιστορικό καθήκον όσων θέλουν να ζήσουν σε μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Η ανωτερότητα της μαρξιστικής-λενινιστικής μεθόδου ανάλυσης

Το άγαλμα του Λένιν στη Συμφερούπολη της Κριμαίας 

Σε αυτή την ανάρτηση θα σχολιάσουμε, αφού παραθέσουμε δίπλα δίπλα, τις προχθεσινές ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ για τις πρώτες αντι-κομμουνιστικές ενέργειες της φιλο-ευρωπαϊκής και φιλο-αμερικανικής, φασιστικής κυβέρνησης της Ουκρανίας. Θα το κάνουμε αυτό, μόνο και μόνο για να αναδείξουμε τη διαφορά ανάμεσα στο κόμμα που εφαρμόζει την επιστημονική θεωρία του μαρξισμού-λενινισμού και σε ένα κόμμα που περιορίζεται σε ευχολόγια -γιατί είναι φύσει οπορτουνιστικό- στην ‘ανάλυση’ μίας κατάστασης που μυρίζει μπαρούτι και δείχνει πως θα επηρεάσει τις ζωές όχι μόνο των Ουκρανών αλλά γενικότερα της περιοχής της Ευρώπης. Αυτή είναι και η διαφορά ανάμεσα σε ένα εργατικό κόμμα και σε ένα κόμμα της αστικής τάξης. 

Η ‘δημοκρατία’ ως δούρειος ίππος του ιμπεριαλισμού, του φασισμού, του αντι-κομμουνισμού

Μία απόπειρα σύνοψης των γεγονότων στην Ουκρανία

Η δημιουργία της νέας ναζιστικής Ουκρανίας στη θέση της ‘δικτατορίας του Γιανουκόβιτς’ είναι -πέρα από διαφωτιστική για την όξυνση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και την πορεία που αυτές ακολουθούν- και ένα ξεκάθαρο παράδειγμα χρήσης της ‘δημοκρατίας’ και των υπόλοιπων αστικών ‘ελευθεριών’ ως πρόσχημα για την επέμβαση κεκαλυμμένων ιμπεριαλιστικών συμφερόντων στο εσωτερικό ενός κράτους.

Το σύνθημα ‘δημοκρατία ενάντια στη δικτατορία’ που πιπιλίζει η αστική προπαγάνδα αποκαλύπτεται για αυτό που πραγματικά είναι αυτές τις πρώτες ημέρες μετά την ανατροπή της ‘δικτατορικής’ κυβέρνησης Γιανουκόβιτς από την ‘δημοκρατική’, φιλο-ευρωπαϊκή, ναζιστική κυβέρνηση. Και η ουσία του αντι-κομμουνισμού του ιμπεριαλιστικού Κεφαλαίου που μασκαρεύτηκε πίσω από αφηρημένα αιτήματα για δημοκρατία είναι ολοφάνερη στα σχέδια νόμου και στις πράξεις αυτές τις πρώτες μεταβατικές ημέρες. Η αντίσταση στη ‘δικτατορία’ φανερώνεται ως ο αγώνας της μερίδας εκείνης της ουκρανικής αστικής τάξης που θα ωφεληθεί από την πρόσδεση στο μόρφωμα της ΕΕ, καθώς και των ιμπεριαλιστών της ΕΕ και των ΗΠΑ. Και αυτή η μερίδα δε διστάζει να φανερώσει την ουσιαστική σύνδεση ιμπεριαλισμού, φασισμού και αντι-κομμουνισμού.

ΣΕΒ και ''μετα-μαρξισμός''

O Srećko Horvat, το πουλέν του Σλοβένου ‘φιλοσοφικού εκπροσώπου’ του οπορτουνισμού Σλάβοι Ζίζεκ, με άρθρο του στην ‘προοδευτική’ Guardian, έβαλε το όνομά του στη λίστα των μετα-μαρξιστών ‘αριστερών φιλοσόφων’, που παίρνουν ξεκάθαρη πολιτική θέση εν όψει ευρωεκλογών: τάσσονται χωρίς πολλά πολλά με το Κεφάλαιο και την αστική τάξη, προωθώντας τη λογική του ευρωμονόδρομου, της υποστήριξης δηλαδή του ιμπεριαλιστικού μορφώματος της ΕΕ, μέσω της ιδεολογικής στήριξης που παρέχουν στα οπορτουνιστικά κόμματα του ΚΕΑ και συγκεκριμένα στο ΣΥΡΙΖΑ. Ας δούμε πως προσπαθεί να μας πείσει ο εν λόγω φιλόσοφος για την ανάγκη να ψηφίσουμε τον συνδυασμό του Τσίπρα για τις ευρωεκλογές:

Οι πολιτικοί φιλόσοφοι Antonio Negri και Sandro Mezzadra, γνωστοί ως σκληροί επικριτές των εκλογών, αναγνωρίζουν τη σημασία των επικείμενων εκλογών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Μέχρι πρόσφατα ο Negri και ο Michael Hardt, στη ‘Διακήρυξή’ τους (2012), επαινούσαν την πολιτική ωριμότητα των ‘αγανακτισμένων’ που δεν ψήφισαν στις ισπανικές εκλογές του 2011. Όμως, ήταν ακριβώς η έλλειψη ενός αξιόπιστου αριστερού κόμματος που οδήγησε στην αποχή αυτή.

Συνεπώς, όπως υποστηρίζει ο Horvat, τώρα που έχουμε μια ‘πανευρωπαϊκή αριστερή δύναμη που είναι σε θέση να ανατρέψει και ενδεχομένως να διαταράξει την υπάρχουσα κατάσταση των πραγμάτων’ οφείλουμε να ψηφίσουμε στις ευρωεκλογές του 2014. Και αυτό γιατί, όπως λέει ο Νέγκρι: