Λαϊκή εντολή και λαϊκή κυριαρχία

Με αφορμή τις προσεχείς εκλογές ας ρίξουμε μια ματιά στη διαφορά μεταξύ λαϊκής εντολής και λαϊκής κυριαρχίας, στην οποία είχε αναφερθεί η Αλέκα Παπαρήγα στην ομιλία της στη βουλή για τον προϋπολογισμό του 2015 πριν από ένα μήνα περίπου. Η έως πρόσφατα αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ ζητά εν όψει των εκλογών τη λαϊκή εντολή και δη μια λαϊκή εντολή που θα του δώσει τη δυνατότητα να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ας μην ξεχνάμε ότι ένας από τους λόγους που οδήγησαν στην επίσπευση των εκλογών, οι οποίες κατά πάσα πιθανότητα θα οδηγήσουν σε αλλαγή του μίγματος της αστικής διαχείρισης, ήταν η ρητορική πως η έως τώρα κυβέρνηση έχει χάσει τη νομιμοποίησή της. Γι αυτό και χρειάζεται, σύμφωνα με το ΣΥΡΙΖΑ,  μια φρέσκια λαϊκή εντολή για να μπορέσει να εφαρμόσει ο ΣΥΡΙΖΑ το πρόγραμμά του.

Ο λαός θα εκφραστεί λοιπόν σε λίγες μέρες και θα δώσει την εντολή του. Θα τον κάνει αυτό όμως και κυρίαρχο; Ισοδυναμεί η λαϊκή εντολή με τη λαϊκή κυριαρχία; Το ερώτημα είναι σημαντικό γιατί πολλά θα ακούσουνε τα αυτάκια μας από τις τυμπανοκρουσίες και τα πανηγύρια των νέο-Πασόκων. Η ‘πρώτη φορά Αριστερά’ δε θα διστάσει καθόλου να επιτεθεί στο ΚΚΕ με στόχο να το αποδυναμώσει -αυτός άλλωστε είναι εγγενής στόχος κάθε αστικού κόμματος, να διαλύσει τον ταξικό του αντίπαλο- κατηγορώντας το ότι στέκεται εμπόδιο στη ‘λαϊκή κυριαρχία’, λόγω της δεδηλωμένης αντίθεσής του  στη συμμετοχή σε αστική κυβέρνηση σε συνθήκες δικτατορίας της αστικής τάξης. Ήδη έχουνε αρχίσει να λυσσάνε. Το ΚΚΕ πρέπει σώνει και ντε να απεμπολήσει τις αρχές του και τα επιστημονικά συμπεράσματα που έχει βγάλει  από τη συμμετοχή άλλων ΚΚ (Χιλής, Ιταλίας, κλπ) σε αστικές κυβερνήσεις, να προδώσει όχι μόνο τους ώριμους και άτεγκτους υποστηρικτές του αλλά και ολόκληρη την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, για να κοιμούνται ήσυχοι οι ‘πρώτη φορά Αριστεροί’ κυβερνήτες μας, Κουρουμπλής, Τσουκαλάς, Μητρόπουλος και σια.

''Ο λαός ξέρει τους κουκουέδες και τους έχει εμπιστευτεί''

Για το αυριανό πανελλαδικό συλλαλητήριο

Έχει μεγάλη σημασία η παρουσία όλων μας στο αυριανό συλλαλητήριο, η τεράστια προσφορά του οποίου στη διαδικασία ανασύνταξης του εργατικού κινήματος έγκειται στην διαδικασία, στη Δίμηνη Καμπάνια Δράσης του ΠΑΜΕ, η οποία οδήγησε σε αυτό. Στο πλαίσιο των εκατοντάδων Γενικών Συνελεύσεων, συγκεντρώσεων, περιοδειών στους τόπους δουλειάς και στις γειτονιές, χιλιάδες εργαζόμενοι ανεξάρτητα από το βαθμό ωρίμανσης της ταξικής και πολιτικής τους συνείδησης, πήραν το βάφτισμα του πυρός. Το αυριανό συλλαλητήριο είναι η κλιμάκωση αυτής της μεγάλης προσπάθειας για συνέχιση και κλιμάκωση του αγώνα με ξεκάθαρη στόχευση και προοπτική.

Η ‘μαγιά’ που μένει από αυτή τη διαδικασία πάλης ενάντια στον εργοδοτικό συνδικαλισμό, στις προσπάθειες ενσωμάτωσης και κατάπνιξης του κινήματος, θα χρησιμεύσει για ακόμα πιο αποφασιστικά βήματα, για ακόμα πιο εντατική και σε βάθος δουλειά στους χώρους εργασίας και τα συνδικάτα, ως το επόμενο βήμα κλιμάκωσης της πάλης, την πανεργατική πανελλαδική απεργία στις 27 Νοέμβρη. Είναι χαρακτηριστικό ότι από τις 908 συνολικά αποφάσεις, περισσότερες από 100 προέρχονται από σωματεία που δεν είχαν προηγούμενη δράση με το ΠΑΜΕ, όπως και 6 Ομοσπονδίες. Εδώ ακριβώς εντοπίζεται η ‘μαγιά’ και η απόδειξη του ‘δεσίματος’ των ιδιαίτερων αιτημάτων του χώρου και του κλάδου τους με τη μεγάλη πανελλαδική εργατική-λαϊκή κινητοποίηση. Η παρακαταθήκη που αφήνει η διαδικασία πάλης που οδήγησε στο συλλαλητήριο οφείλεται συν τοις άλλοις στην ικανότητα των κομμουνιστών να πλαισιώνουν τα οικονομικά αιτήματα αιχμής με το στρατηγικό στόχο ανατροπής της δικτατορίας της αστικής τάξης.

Το δίκιο του εργάτη

Την περασμένη Πέμπτη η θέληση του εργοδότη έγινε απόφαση του δικαστηρίου. Οι ποινές 12μηνης φυλάκισης, με αναστολή, στον αντιπρόεδρο και σε μέλος του ΔΣ του Συνδικάτου Μετάλλου, για την κατηγορία της ‘παράνομης βίας’, παρά το γεγονός ότι ο εισαγγελέας πρότεινε την αθώωσή τους, στην ουσία αποκρυσταλλώνουν την επιδίωξη άρσης τού δικαιώματος του συνδικαλίζεσθαι των εργαζομένων και αποτελούν άλλο ένα δείγμα της λειτουργίας του αστικού δικαίου και του νόμου. Έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι σε συνθήκες δικτατορίας της αστικής τάξης η θέληση του καπιταλιστή, αντικειμενικά καθορισμένη από τη θέση του στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, είναι κυρίαρχη. Σε αυτή τη θέληση και αυτό το δίκαιο η εργατική τάξη και η πρωτοπορία της έχει να αντιτάξει το δίκιο του εργάτη, που σε αντίθεση με το δίκιο του καπιταλιστή εκφράζει το καθολικό δίκιο, το δίκιο της αταξικής κοινωνίας του μέλλοντος.

Ταξικός πόλεμος και κόκκινα μετερίζια

Το Δημοτικό Συμβούλιο Πάτρας αποφάσισε ότι δεν θα στείλει κανένα στοιχείο και φάκελο εργαζομένου για έλεγχο, για να μη διευκολύνει το στόχο της κυβέρνησης για απολύσεις. Η Πάτρα, όπως και το Χαϊδάρι, η Πετρούπολη και η Ικαρία, τα κόκκινα μετερίζια, αποτελούν ήδη οχυρωμένες θέσεις μάχης για το εργατικό κίνημα, οχυρωμένες βάσεις για την ανασυγκρότηση και αντεπίθεση του εργατικού κινήματος. Εμείς διαλέξαμε το μετερίζι μας είπε εχθές ο κομμουνιστής δήμαρχος Πατρέων. Και από το μετερίζι αυτό οι κομμουνιστές δείχνουν ξεκάθαρα το ρόλο τους ως ασπίδα της εργατικής τάξης, ακόμα και μέσα στις δυσκολίες και τα εμπόδια που μπαίνουν από τους εχθρικούς αστικούς θεσμούς[1] -και οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης σε συνθήκες δικτατορίας της αστικής τάξης είναι τέτοιοι.

Για τη σχέση του Κομμουνιστικού Κόμματος με τη διανόηση

της Ελένης Μπέλλου

Αναδημοσίευση από ΚΟΜΕΠ

Τεύχος: 2010 Τεύχος 3

Επιστημονικότητα και ταξικότητα του ΚΚ

 Στην εποχή των Μαρξ-Ένγκελς πραγματοποιήθηκε η συνένωση της επαναστατικής θεωρίας με τον ταξικό αγώνα που εκφραζόταν από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις της εργατικής τάξης. Μέσω αυτής της συνένωσης προέκυψε η ανώτερη μορφή οργάνωσης της εργατικής τάξης, η πολιτική οργάνωση που συνένωσε Άγγλους, Γάλλους, Γερμανούς, Πολωνούς κ.ά. εργάτες στην «Ένωση των Κομμουνιστών», με Πρόγραμμά τους το «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος» (1848). Μετά από μιάμιση περίπου δεκαετία, η πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης σε διεθνικό και εθνικό επίπεδο πήρε τη μορφή της Α΄ Διεθνούς (Διεθνούς Ένωσης των Εργατών) το 1864, ενώ μετά τη διάλυσή της, το 1876, διαμορφώθηκαν κόμματα σε εθνικό επίπεδο και η Β΄ (Σοσιαλδημοκρατική) Διεθνής.

Κρυστάλλινες Κομματικές Θέσεις

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΣΤΟ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Τεύχος: 2008 Τεύχος 4

του Ελισαίου Βαγενά

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι ο ενεργειακός «πόλεμος»1 ανάμεσα στις ΗΠΑ, τη Ρωσία, την ΕΕ, είναι αναπόσπαστα δεμένος με το συνολικότερο «κουβάρι» των αντιθέσεων ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Η εξασφάλιση των ενεργειακών πηγών, ο έλεγχος των δρόμων μεταφοράς της ενέργειας αποτελεί βασική προϋπόθεση για την αύξηση των κερδών των μονοπωλίων, μέσω της ανάπτυξης της βιομηχανίας, των κατασκευών, του εμπορίου κλπ. και σαφώς συνδέεται με τον ανταγωνισμό για τον έλεγχο των αγορών, την κατάκτησή τους, την «απόσπαση» νέων μεριδίων.

Τα τελευταία χρόνια είμαστε μάρτυρες μιας νέας όξυνσης που σχετίζεται με την αλλαγή του παγκόσμιου συσχετισμού δύναμης, την εμφάνιση στο προσκήνιο και άλλων ισχυρών οικονομικών δυνάμεων, όπως της Ρωσίας, η αστική τάξη της οποίας διεκδικεί μια τέτοια θέση στις παγκόσμιες εξελίξεις, που να αντιστοιχεί στην αυξανόμενη οικονομική και στρατιωτική ισχύ της.

Η διαπάλη αυτή, που εξελίσσεται σε πολλά πεδία, είναι ιδιαίτερα έντονη στα ζητήματα που αφορούν το διεθνές δίκαιο, τους διεθνείς οργανισμούς, όπου η Ρωσία ανοιχτά καταγγέλλει τις ΗΠΑ για τη χειραγώγηση του ΟΗΕ και άλλων διεθνών οργανισμών. Οχι τυχαία, αφού ο έλεγχός τους μπορεί να κρίνει σημαντικότατα ζητήματα, όπως π.χ. ο επικείμενος καθορισμός των συνόρων στην Αρκτική, δηλαδή το μοίρασμα του τεράστιου ενεργειακού και φυσικού πλούτου της και του ελέγχου των νέων δρόμων επικοινωνίας.

Θεωρία και Πράξη

Η κοσμοθεωρία του μαρξισμού-λενινισμού βασίζεται στη σύλληψη της ενότητας μεταξύ θεωρίας και πράξης. Το κομμουνιστικό κόμμα χαρακτηρίζεται από την επιστημονικότητα και την ταξικότητα της ανάλυσής του, με άλλα λόγια, από την συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης με κριτήρια ταξικά. Τα συμπεράσματα που βγαίνουν από την διαλεκτική ανάλυση της ιστορίας και των συγκεκριμένων κοινωνικών συνθηκών υπό το πρίσμα της ταξικής πάλης, εφαρμόζονται στην πράξη από την πρωτοπορία της εργατικής τάξης στην χάραξη της πολιτικής του εργατικού κινήματος. Παραθέτουμε σε αυτή την ανάρτηση ως παράδειγμα αυτής της διαλεκτικής ενότητας, τη θεωρητική παρέμβαση του Πέτρου Αλέπη στο Ριζοσπάστη σχετικά με τον ρόλο του κομμουνιστή δημοτικού συμβούλου, συνοδευόμενη από την επιβεβαίωση της θεωρητικής αυτής ανάλυσης από τις ίδιες τις παρεμβάσεις των εκλεγμένων αντιπροσώπων της Λαϊκής Συσπείρωσης Κεντρικής Μακεδονίας, σε μια περιοχή όπου τα λαϊκά στρώματα, αποπροσανατολισμένα από τις ρητορείες των ‘κινημάτων’  έπεσαν στην παγίδα της αστικής τάξης και έμειναν εγκλωβισμένα σε ψευδο-διλήμματα.

Ο βράχος της εργατικής τάξης

Τι σημαίνει ανάλυση υπό το πρίσμα της ταξικής πάλης; Σημαίνει να μην ξεχνάμε τη βασική διαίρεση της καπιταλιστικής κοινωνίας ανάμεσα στην αστική τάξη και την εργατική τάξη. Ο εχθρός των αστών, τον οποίο πολεμά ο αστικός κρατικός μηχανισμός (μέσω του ιδεολογικού, του πολιτικού-νομοθετικού και του τρομοκρατικού-φασιστικού του βραχίονα) είναι το εργατικό κίνημα. Και αυτό γιατί η εργατική τάξη, καθοδηγούμενη από την πρωτοπορία της, το Κομμουνιστικό Κόμμα, είναι το μοναδικό υποκείμενο που μπορεί ιστορικά να οδηγήσει την κοινωνία σε ένα ανώτερο σύστημα οργάνωσης, ένα σύστημα χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Μόνο από την εργατική τάξη έχουν να φοβούνται οι πλουτοκράτες πως θα σταματήσει η αφαίμαξη του λαού. Γι αυτό τρέμουν την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος για την οποία παλεύει το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ.

Χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνἀ

30 Απρίλη: Η σημαία του κόκκινου στρατού υψώνεται στο Ράιχσταγκ το 1945. 12 χρόνια πριν, το 1933, η προβοκάτσια του εμπρησμού του Ράιχσταγκ είχε σημάνει την άνοδο των Ναζί στην εξουσία.

1 Μάη: Το 1886 κηρύσσεται στις ΗΠΑ γενική απεργία με κεντρικό αίτημα το 8ωρο. Την ημέρα της απεργίας χιλιάδες εργάτες αψηφούν τις ‘υποδείξεις’ των αστών και την τρομοκρατία (από την κινητοποίηση των δυνάμεων καταστολής) και κατεβαίνουν στους δρόμους. Η κινητοποίησή τους ήταν τόσο μεγάλη και τόσο επιβλητική που οι καπιταλιστές θεώρησαν πως έπρεπε να επιβληθούν δυναμικά. Έτσι, στις 3 Μάη η αστυνομία πυροβόλησε εν ψυχρώ εναντίον εργατών που διαδήλωναν - κατά των απεργοσπαστών - έξω από το εργοστάσιο θεριστικών μηχανών «Μακ Κόρμικ», δολοφονώντας εν ψυχρώ 4 διαδηλωτές και τραυματίζοντας αρκετούς. Την επομένη, 4 Μάη, όταν η εργατική τάξη του Σικάγο πραγματοποιούσε διαδήλωση διαμαρτυρίας στο Χέιμαρκετ, προβοκάτορας έριξε βόμβα σκοτώνοντας έναν και τραυματίζοντας πάνω από 70 αστυνομικούς.

9 Μάη: Η αντιφασιστική νίκη των λαών. Η μέρα που η ναζιστική Γερμανία συνθηκολογεί άνευ όρων το 1945, σφραγίζοντας ουσιαστικά τη μεγάλη νίκη των λαών επί του φασιστικού ιμπεριαλιστικού συνασπισμού του ‘Άξονα’. Η ΕΣΣΔ έδωσε στον αγώνα αυτό πάνω από 20 εκατομμύρια νεκρούς. Στη μάχη έχασαν τη ζωή τους σχεδόν 2.000.000 μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος των Μπολσεβίκων, δηλαδή πάνω από τα μισά του μέλη.

Μέσα σε διάστημα δέκα ημερών, οι τρεις από αυτές έχουν χαρακτήρα εορταστικό για την εργατική τάξη. Εορταστικό όχι με την έννοια πως η εργατική τάξη στήνει γιορτές και πανηγύρια, και τρέχει να πιάσει τον Μάη. Η ώρα του εορτασμού είναι ώρα περισυλλογής και προβληματισμού για τους εργάτες του σήμερα, αλλά και για τα υπόλοιπα καταπιεσμένα λαϊκά στρώματα. Τι μπορούμε να διδαχθούμε από τους αγώνες της πρωτοπόρου εργατικής τάξης; Τι μπορούμε να διδαχθούμε από τους εργάτες που έδωσαν τη ζωή τους την πρωτομαγιά του 1886 και τους εργάτες του κόκκινου στρατού που κατατρόπωσαν το ναζιστικό κτήνος του ιμπεριαλισμού;

Μάχη για το ποιος θα «δαγκώσει» το «μήλον της Εριδος»

Ελισαίος ΒΑΓΕΝΑΣ
Μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, υπεύθυνος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ

Οι φασιστικές ομάδες κρούσης που αξιοποιούνται από το αστικό σύστημα στην Ουκρανία για τη χειραγώγηση του λαού

Οι εξελίξεις στην Ουκρανία ήταν και είναι ραγδαίες, όχι όμως κι απρόβλεπτες. Εδώ και καιρό πάνω της μαζεύονταν όλα αυτά τα «σύννεφα», που έδωσαν την ισχυρή πολιτική «καταιγίδα» των τελευταίων ημερών. Μια «καταιγίδα» που στοίχισε τη ζωή 87 ανθρώπων, τον τραυματισμό εκατοντάδων άλλων κι εκτός των άλλων «ανασύνθεσε» για τα καλά το πολιτικό σκηνικό της χώρας. Ο Πρόεδρος Β. Γιανουκόβιτς, επικεφαλής του «Κόμματος των περιοχών» κυνηγήθηκε από το θώκο του, οι δυνάμεις της «αντιπολίτευσης» (μεταξύ αυτών και απροκάλυπτα εθνικιστικές - ναζιστικές δυνάμεις) ανέλαβαν το «τιμόνι» της αστικής κυβερνητικής διαχείρισης.

Αλήθεια, όμως, τι είδους «σύννεφα» ήταν αυτά που προκάλεσαν αυτή την ισχυρή πολιτική «καταιγίδα»; Τι αποτέλεσε το «μπαρούτι» και τι το «φιτίλι» της συγκεκριμένης σύγκρουσης; Ποιες δυνάμεις επωφελήθηκαν και ποιο το μέλλον της χώρας; Ποια η στάση του κομμουνιστικού κινήματος απέναντι στις εξελίξεις;