Η αμεσότητα της πείνας

Αθήνα, Μεγάλος Λιμός 1941

‘Ο άνθρωπος είναι τόσο πρόστυχος, που όλα τα συνηθίζει στο τέλος’, γράφει ο Ντοστογιέφσκι στο Έγκλημα και τιμωρία. Με βάση την παραπάνω φράση μπορεί να αναρωτηθεί κανείς αν η προστυχιά είναι εγγενές χαρακτηριστικό του ανθρώπου. Είναι ο άνθρωπος εν γένει χυδαίος, ανήθικος και ποταπός; Και πως σχετίζονται αυτά τα χαρακτηριστικά με τη δύναμη της συνήθειας; Ο άνθρωπος συνηθίζει κάθε καινούρια κατάσταση επειδή είναι ποταπός, ανήθικος, δηλαδή πρόστυχος; Με αυτό το τελευταίο ερώτημα θα προσπαθήσουμε να ασχοληθούμε για να αναδείξουμε την ιδεολογική προστυχιά των ταξικών κοινωνιών που εγκλωβίζει τα κατώτερα και πολυπληθέστερα στρώματα της κοινωνίας στην αμεσότητα της κατάστασής τους, και στην οποία το προλεταριάτο έρχεται να αντιπαραθέσει τον καθαρό δρόμο της ανατροπής -καθαρό όχι με την έννοια της μη βίας ή της μη καταπόνησης σωματικής και ψυχικής, αλλά με την έννοια της καθαρότητας της στόχευσης και της σκέψης, της ξεκάθαρης σύλληψης της πραγματικότητας στην κίνησή της και της θέσης του ανθρώπου σε αυτήν.

Μορφή, περιεχόμενο, και η περίπτωση του Χονγκ Κονγκ

Το σχεδιάκι αυτό -υποστηρικτικό του αντιδραστικού Occupy Central, ή αλλιώς της ‘επανάστασης της ομπρέλας’, ενάντια στον ‘ολοκληρωτισμό’ της ΛΔΚ- μπορεί να διαβαστεί και αλλιώς: Όταν έβρεχε αληθινές επαναστατικές ιδέες οι πολύχρωμες ‘επαναστάσεις’ και τα ‘κινήματα’ κρατούσαν ομπρέλα.

Σε αυτή την ανάρτηση θα αποπειραθούμε να περιγράψουμε εν συντομία το νομικο-πολιτικό σύστημα της Ειδικής Διοικητικής Περιοχής του Χονγκ Κονγκ που ανήκει στην Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, ώστε να προσανατολιστούμε σε ό,τι αφορά την ανεδαφικότητα των αιτημάτων του νέου εγχειρήματος πολιτικής αποσταθεροποίησης και αλλαγής καθεστώτων των ΗΠΑ. Η αποπροσανατολιστική παρουσίαση του Occupy Central από τα δυτικά ΜΜΕ παραπέμπει -σύμφωνα με την προσφιλή τακτική- στην ύπαρξη ενός ανελεύθερου, τυραννικού, δικτατορικού καθεστώτος στην Κίνα, το οποίο απαγορεύει τις δημοκρατικές διαδικασίες στην περιοχή του Χονγκ Κονγκ. Από την άλλη έχουμε και την επιδερμική ανάλυση των οπορτουνιστών η οποία μιλάει για τη σημασία του Occupy Central ως αντίστασης κατά του νεοφιλελευθερισμού. Ας δούμε με ποιο τρόπο και οι δύο αυτές προσεγγίσεις είναι διαστρεβλωτικές της πραγματικότητας, καθώς αποσιωπούν σημαντικά στοιχεία της προκειμένου να αποπροσανατολίσουν από την πολιτική αποσταθεροποίησης στο κατώφλι ενός ακόμη ανταγωνιστή του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Για το δημοψήφισμα για τη ''μικρή ΔΕΗ''

Ή περί διαλεκτικής ενότητας μορφής και περιεχομένου

Σε αυτή την ανάρτηση θα ασχοληθούμε με τη διαλεκτική ενότητα μορφής και περιεχομένου, με αφορμή τη συζήτηση περί δημοψηφίσματος για το νομοσχέδιο της ‘μικρής ΔΕΗ’. Θα ξεκινήσουμε από ένα νομικο-πολιτικό επιχείρημα που αφορά τη δημοκρατική μορφή ώστε να αναδείξουμε την ανάγκη της ταξικής-διαλεκτικής ανάλυσης.

Η διαφορά ανάμεσα στην εργασία και το κεφάλαιο

                      

Η εργατική τάξη γεννήθηκε μαζί με τον καπιταλισμό. Το 16^ο και το 17^ο αιώνα, στην πρωταρχική συσσώρευση, η ανάπτυξη της συνδέθηκε με δυο σημαντικούς όρους. Έπρεπε να υπάρχει αρκετός συσσωρευμένος πλούτος για να στηθούν οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις –το κεφάλαιο. Επίσης έπρεπε να υπάρχει διαθέσιμο αρκετό εργατικό δυναμικό, άνθρωποι χωρίς ιδιοκτησία ή άλλο εισόδημα, αναγκασμένοι να πουλάνε την εργατική τους δύναμη.

Η εργατική τάξη διαμορφώθηκε και άρχισε να αναπτύσσεται στα τέλη του 18^ου και στις αρχές 19^ου αιώνα λόγω της εκβιομηχάνισης. Υπήρξε συνεχής εισροή από την χρεοκοπημένη τάξη των αγροτών και από χειρώνακτες εργάτες. Μαζί με την ανάπτυξη του καπιταλισμού αυξήθηκε επίσης ο εφεδρικός βιομηχανικός στρατός ανέργων.

Ταξικός κανιβαλισμός vs ταξικής αλληλεγγύης

Για να μελετήσουμε το φαινόμενο του φασισμού στην Ελλάδα και την Ευρώπη του σήμερα  και για να καταλήξουμε σε σωστά συμπεράσματα θα πρέπει να δούμε το τεράστιο αυτό ζήτημα κάτω από το πρίσμα της ταξικής ανάλυσης. Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία του φαινομένου θα οδηγήσει σε λαθεμένα συμπεράσματα και κατ’ επέκταση σε λαθεμένες προτάσεις για την αντιμετώπιση του.

Οι αστικές κοινωνίες, όπως όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε, αποτελούνται από διάφορες οικονομικές τάξεις  οι οποίες έχουν πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και διαδραματίζουν πολύ συγκεκριμένους ρόλους στην παραγωγή. 

Οι κύριες τάξεις στον καπιταλισμό είναι οι εργατική τάξη η οποία με την εργατική της δύναμη παράγει όλον τον πλούτο και η αστική τάξη η οποία κατέχει τα μέσα παραγωγής και καρπώνεται τη μερίδα του λέοντος από τον πλούτο αυτό.

Για τη σχεδιαζόμενη αναθεώρηση του αστικού συντάγματος

Σχολιασμός της αντιδραστικής φύσης του αστικού Συντάγματος

Οι προτάσεις της ΝΔ για την αναθεώρηση του Συντάγματος που παρουσίασε την Τετάρτη ο Αντώνης Σαμαράς, αποτελούν επιλογές της αστικής τάξης οι οποίες εκφράζονται δια μέσου του κύριου εκφραστή της πολιτικής της εξουσίας, του πρωθυπουργού, θέση από την οποία αύριο μπορεί να εκφράσει τις ίδιες προτάσεις ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Κάθε μία από τις προτάσεις αυτές κάνει ξεκάθαρο, σε όποιον αναλύσει ταξικά το νομικο-πολιτικό εποικοδόμημα, ότι η αστική τάξη θέλει να θωρακίσει την πολιτική εξουσία της, χρησιμοποιώντας το νομικο-πολιτικό σύστημα.

Βλέποντας πως δυσκολεύεται να διαχειριστεί την καπιταλιστική κρίση με το υπάρχον νομικο-πολιτικό σύστημα, όπως εκφράζεται στον ‘Υπέρτατο Νόμο’ του αστικού κράτους, η αστική τάξη προσπαθεί να το αναμορφώσει για να συγκεντρώσει την εξουσία και να μπορεί να αντιμετωπίσει πιο αποτελεσματικά τον εσωτερικό της εχθρό το εργατικό κίνημα. Εξάλλου, το πρόβλημα της αποτελεσματικής αντιμετώπισης του εσωτερικού εχθρού, δηλαδή των κομμουνιστών, ήταν για τον, θεωρητικό της κατάστασης ανάγκης και μέλος των Ναζί, Καρλ Σμιτ ο λόγος που η εκτελεστική εξουσία έπρεπε να ενισχυθεί (για παράδειγμα μέσω της εκτεταμένης χρήσης διαταγμάτων έκτακτης ανάγκης από τον Πρόεδρο του Ράιχ) σε βάρος του αναποτελεσματικού κοινοβουλίου.

Κλαρινοδήμαρχοι

Όταν μελετάμε το καπιταλιστικό σύστημα σε ένα κεντρικό επίπεδο, δηλαδή σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής σκηνής  λίγο πολύ μπορούμε ξεκάθαρα να διακρίνουμε ποια τάξη εκπροσωπεί κάθε πολιτικός σχηματισμός.

 Όταν φύγουμε όμως από την κεντρική πολιτική σκηνή και  πάμε παρακάτω σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης στην βάση δηλαδή της αστικής δημοκρατίας τότε το τοπίο είναι πιο θόλο και δεν είναι πάντα τόσο ευδιάκριτο ποια οικονομική τάξη εκπροσωπεί ο κάθε πολιτικός φορέας

Αυτό συμβαίνει διότι σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης αυτός που έχεις μπροστά σου έχει όνομα και επώνυμο και προσπαθεί να παρουσιαστεί με αυτό, αποκρύπτοντας έντεχνα την πολιτική του ιδιότητα με αποτέλεσμα να προκαλεί συνειδητά πολιτική σύγχυση στο εκλογικό σώμα.

Η ανωτερότητα της μαρξιστικής-λενινιστικής μεθόδου ανάλυσης

Το άγαλμα του Λένιν στη Συμφερούπολη της Κριμαίας 

Σε αυτή την ανάρτηση θα σχολιάσουμε, αφού παραθέσουμε δίπλα δίπλα, τις προχθεσινές ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ για τις πρώτες αντι-κομμουνιστικές ενέργειες της φιλο-ευρωπαϊκής και φιλο-αμερικανικής, φασιστικής κυβέρνησης της Ουκρανίας. Θα το κάνουμε αυτό, μόνο και μόνο για να αναδείξουμε τη διαφορά ανάμεσα στο κόμμα που εφαρμόζει την επιστημονική θεωρία του μαρξισμού-λενινισμού και σε ένα κόμμα που περιορίζεται σε ευχολόγια -γιατί είναι φύσει οπορτουνιστικό- στην ‘ανάλυση’ μίας κατάστασης που μυρίζει μπαρούτι και δείχνει πως θα επηρεάσει τις ζωές όχι μόνο των Ουκρανών αλλά γενικότερα της περιοχής της Ευρώπης. Αυτή είναι και η διαφορά ανάμεσα σε ένα εργατικό κόμμα και σε ένα κόμμα της αστικής τάξης. 

Το μύθευμα της ελληνικής σοβιετίας

Προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον και πολύ μεγάλη έκπληξη η ταχύτητα και η ενορχήστρωση με την οποία οι δυνάμεις της αστικής τάξης στην Ελλάδα έστησαν τον προπαγανδιστικό τους μηχανισμό με το που εμφανίστηκε η κρίση 

Με την έναρξη της κρίσης στην ελληνική επικράτεια, το 2010 περίπου, οι πολιτικές δυνάμεις της ελληνικής αστικής τάξης διέβλεψαν σχεδόν ακαριαία τρία βασικά πράγματα.

Πρώτα απ από όλα αντιλήφθηκαν έγκαιρα το προφανές, πως δηλαδή αυτή η κρίση είναι μια παγκόσμια καπιταλιστική κρίση. 

Δεύτερη πρώιμη διαπίστωση των αστών ήταν πως λόγω αυτής της παρατεταμένης και βαθιάς κρίσης θα αμφισβητηθεί το καπιταλιστικό σύστημα από ευρύτερα λαϊκά στρώματα και από οικονομικές τάξεις, πέραν της εργατικής, οι οποίες έως τώρα στην Ελλάδα τουλάχιστον δεν τον αμφισβητούσαν, όπως πχ μικροαστοί κτλ. 

Τρίτη έγκαιρη διαπίστωση των αστών είναι πως πολύ νωρίς έλαβαν υπ όψιν την πιθανότητα όλη αυτή η αμφισβήτηση του καπιταλιστικού συστήματος στο σύνολό του να βρει τον σοσιαλισμό ως εναλλακτική διέξοδο.

Φοβούμενη λοιπόν το τελευταίο και τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που μπορεί να προκαλέσει μια σοσιαλιστική διέξοδος από την καπιταλιστική κρίση τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκόσμια το επικοινωνιακό επιτελείο των αστών από τις πρώτες κιόλας μέρες της εμφάνισης της κρίσης στην Ελλάδα επινόησαν την θεωρία της ελληνικής σοβιετίας.

Ο ρατσισμός στον καπιταλισμό

«Σαν ένας μακρόσυρτος, φρικιαστικός κεραυνός, προάγγελος κυκλώνων που σκοτεινιάζουν τον ουρανό και τσακίζουν τις πόλεις, το αιφνίδιο μαντάτο αντήχησε σε όλη την Καραϊβική, ξεσηκώνοντας κραυγές, ανάβοντας τους δαυλούς της πυρκαγιάς: δημοσιεύτηκε ο νόμος της 30ης φλορεάλ έτους Χ (Μάης του 1802) που επανέφερε τη δουλεία στις γαλλικές αποικίες της Αμερικής. Ακύρωνε το διάταγμα της 16ης πλυβιόζ έτους II (Φλεβάρης 1794), πούχε καταργήσει τη δουλεία. Μια απέραντη αγαλλίαση ξέσπασε στους κατέχοντες, μεγαλοϊδιοκτήτες φυτειών, που ενημερώθηκαν γρηγορα για όσα τους ενδιέφεραν, αφού τα μαντάτα πετούσαν πάνω από τα καράβια. Πληροφορήθηκαν ότι θα ετίθετο πάλι σε ισχύ το προεπαναστατικό αποικιοκρατικό καθεστώς, πράγμα που θα τους επέτρεπε να ξεμπερδεύουν μια και καλή με τα ανθρωπιστικά φληναφήματα αυτής της βρωμοεπανάστασης. Παντού, στη Γουαδελούπη, στη Δομίνικα, στη Μαρί-Γκαλάντ η αναγγελία του μηνύματος συνοδεύτηκε από μπαταρίες, κανονιοβολισμούς και φωταγωγίες ενώ χιλιάδες ελεύθεροι πολίτες, απελευθερωμένοι δούλοι, οδηγούνταν με τον βούρδουλα στα παλιά τους παραπήγματα, ξυλοκοπούμενοι άγρια. Οι πρώην Λευκοί Άρχοντες όρμησαν μέσα από τους αγρούς, με αγέλες κυνηγόσκυλων σε αναζήτηση των παλιών τους δούλων που παρέδιδαν αλυσοδεμένους στους επιστάτες τους. Αυτό το άτακτο κυνήγι δημιούργησε τέτοιο φόβο για ενδεχόμενη σύγχυση σε ορισμένους απελεύθερους της προεπαναστατικής περιόδου, της Μοναρχίας, μικρομπακάληδες, μικροκαλλιεργητές, που συγκέντρωσαν τα υπάρχοντα τους με σκοπό να διαφύγουν στο Παρίσι. Εμποδίστηκαν όμως έγκαιρα από νέο διάταγμα της 5ης μεσιντόρ (Ιούνης) που απαγόρευε την είσοδο στη Γαλλία κάθε έγχρωμου. Ο Βοναπάρτης εκτιμούσε ότι η μητρόπολη είχε υπεραρκετούς νέγρους και φοβόντουσαν ότι ο μεγάλος αριθμός τους θα μετέδιδε στο ευρωπαϊκό αίμα "αυτήν την απόχρωση πούχε διαδοθεί στην Ισπανία μετά την εισβολή των Αράβων"».

Αλέχο Καρπεντιέ, Ο Αιώνας των φώτων

Το πολιτικό οικοδόμημα που έκτισε ο καπιταλισμός και που χρησιμοποίησε ως δούρειο ίππο για να συσπειρώσει γύρω του ευρύτερες λαϊκές μάζες ειδικά στα πρώτα του χρόνια ήταν η αστική δημοκρατία

Η Γαλλική επανάσταση διακήρυττε την ισονομία, την ισοπολιτεία, την κατάργηση της δουλείας και την μετατροπή άμεσα των δούλων σε ελεύθερους πολίτες. Οι διακηρύξεις αυτές ειδικά στα πρώτα χρόνια μετά την εμφάνιση του διαφωτισμού και της Γαλλικής επανάστασης φάνταζαν εξαιρετικά πρωτοποριακές και έτυχαν ευρύτατης αποδοχής, ειδικά αυτά από τα φτωχά λαϊκά στρώματα της φεουδαρχίας όπως τους δούλους και τους δουλοπάροικους.

Κακός καπιταλισμός ή κακοί καπιταλιστές;

Δεν πέρασε ούτε ένας χρόνος από την κατάρρευση εννιαώροφου κτιρίου του συγκροτήματος Rana Plaza στο Μπαγκλαντές που κόστισε τη ζωή σε περισσότερα από 1100 άτομα και έστειλε σακατεμένους στο νοσοκομείο πάνω από 2000 εργάτες 

Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που άλλο εργοστάσιο ρούχων στην ίδια χώρα πήρε φωτιά με αποτέλεσμα να καεί ζωντανός παρόμοιος αριθμός εργατών διότι το εργοστάσιο δεν διέθετε εξόδους κινδύνου. Στις ΗΠΑ λίγους μήνες πριν πήρε φωτιά εργοστάσιο λιπασμάτων το οποίο βρίσκονταν, άκουσον, άκουσον, στις παρυφές της πόλης και δίπλα από δημοτικό σχολείο με αποτέλεσμα να κινδυνεύσουν να καούν μικρά παιδιά. Σήμερα πληροφορούμαστε από τον 902 πως και άλλο εργοστάσιο στις ΗΠΑ πήρε φωτιά και διερευνούνται οι συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτή μπήκε

Συχνά επίσης διαβάζουμε στον τύπο για τις απάνθρωπες συνθήκες που δουλεύουν οι εργαζόμενοι στις Ασιατικές χώρες. 

Διαβάζουμε πως στα εργοστάσια της Apple στην Ασία οι εργαζόμενοι αυτοκτονούν λόγω των εξαντλητικών ωραρίων εργασίας πηδώντας τις νύχτες από τα παράθυρα, μαθαίνουμε πως οι συνθήκες εργασίας είναι φρικιαστικές και οι αμοιβές τέτοιες που είναι αμφίβολο εάν το μηνιάτικο που παίρνουν φτάνει να καλύψουν τις ανάγκες μιας μέρας.